Israel vliegt er met het gestrekte been in, zo titelt De Tijd deze morgen. Israel is weer de stoutste van de klas, als je de politiek-correcte pers mag geloven. Zeker, de braafste van de klas zijn ze niet. Israel doet soms aan security overkill en maakt misschien niet altijd de juiste afweging tussen onmiddellijk veiligheidresultaat aan de ene kant en internationale good will en investering in oplosssingen op lange termijn aan de andere kant. Komen we terug op het incident met het Gaza-konvooi, dan lijken de Israel-bashende hogepriesters toch een aantal ‘omgevingsfactoren’ grondig te ontkennen. De heersende macht in Gaza, nl. Hamas, is in staat van oorlog met Israel en wil deze staat van de aardbol wegvegen. Ze voegen regelmatig de daad bij het woord door raketten op de burgerbevolking van Israel te laten neerkomen. Allerminst gezellige buren dus. Hamas heeft in Gaza een totalitaire dictatuur ingesteld. Wie Hamas bekritiseert verkort drastisch zijn levensduur. Hamas vermoordde systematische alle commandanten van het rivaliserende El Fattah. Gaza is een openluchtgevangenis beweren de ‘vredesactivisten’. Wie zijn de cipiers? Zou dit niet eerder Hamas zijn die de Gaza-bevolking gijzelt in zijn fanatieke strijd? Israel wil  de instroom van goederen in Gaza controleren door alles te laten aankomen in de haven van Ashdod. Israel wil de bevolking van Gaza niet uithongeren maar wil anderzijds ook niet dat de strook een wapenopslagplaats wordt om de Endlösung te volbrengen. De ‘vredesactivisten’ van het konvooi, in feite een bonte mengeling van jihadisten en  gauchisten, wilden met hun actie de Israelische controle provoceren. Dat Israel dit zomaar niet kon laten gebeuren stond in de sterren geschreven. De ‘vredesactivisten’ vielen de controlerende soldaten aan met messen en ander wapentuig. De doden zijn daar het gevolg van. Misschien had Israel het wat handiger kunnen aanpakken. De provocatie van deze meute Israelexterminators moet het echter niet dulden. Een beetje nuance in onze pers had dus niet misstaan. Oplossingen op lange termijn in het Midden-Oosten zijn slechts mogelijk wanneer men het recht op veiligheid van Israel als Joodse staat onverkort respecteert. Wanneer men de Israelische bevolking die garantie geeft, dan is het bereid tot veel toegevingen. Dat wijzen opiniepeilingen uit. Door voortdurend Israel de zwarte piet toe te sturen, gaat dit land, terecht overigens, in egelstelling en lijkt vrede verder af dan ooit.

In januari 2004 kende Nova Civitas, waarvan ik toen voorzitter was, de Prijs van de Vrijheid toe aan Ayaan Hirsi Ali omwille van haar moedig voorvechterschap van de rechten van de moslima’s. Mijn bewondering voor Ayaan is gebleven. Terecht klaagt zij een beschaving aan die de helft van haar leden in een onderdanige positie ( ‘Submission’) duwt wat wellicht ook een oorzaak is van economische en sociale achterstand. Op de lijst van mijn partij LDD staat nu Cemal Cavdarli die zich, zes jaar geleden, zeer negatief uitliet over de acties van Ayaan. Ik distancieer mij uiteraard van deze uitspraak van Cemal Cavdarli. Hoe hijzelf  nu op deze uitspraak terugkijkt moet men hem maar vragen. Dit  gezegd zijnde vind ik het moedig van Cemal Cavdarli op te komen op een partij die de pamperpolitiek naar de allochtonen toe wil stoppen en hen ten volle voor hun politieke, sociale en economische verantwoordelijkheid wil plaatsen. Rechts-liberaal Vlaanderen heeft de steun van de hardwerkende nieuwe Vlaming nodig om vooreerst zelfstandigheid te verwerven en, ten tweede, onze ‘welfare  society, die in volle crisis zit, om te vormen naar een ‘workfare’-society. Daarom zeg ik, welkom Cemal, ook al gaat dit gepaard met wat ruis en gedruis.

In de jaren vijftig stemden mijn ouders voor de CVP. Zij waren katholiek en bovendien kenden zij een CVP-volksvertegenwoordiger die zich het lot van de ‘kleine zwarten’ aantrok. Tot bisschop Desmet van Brugge -wat heeft dit ambt heeft toch een traditie zeg- ‘urbi et orbi’ verklaarde dat stemmen voor de Volksunie doodzonde was. Luc Cortebeeckx, chef van het grootste politiek-sociale bedrijf van het land, doet nu ook een Desmetje. Stem voor een BSP (Belgische Staatspartij: CD&V, Groen, sp.a of Open VLD) maar niet voor een VVP (Vlaamse Volkspartij: Vlaams belang, N-VA of LDD). Het stemadvies is ingegeven door platvoers groepsbelang. Het ACV-apparaat, dat via ontelbare, zichtbare en onzichtbare kanalen profiteert van de Belgische status-quo, vreest aan belang in te boeten in een onafhankelijk Vlaanderen (of quasi-onafhankelijk confederale deelstaat). Dit stemadvies is hoogst onethisch en onchristelijk. Het stelt het belang van een paar duizend apparatchiks boven het  ‘bonum commune’, waar het volgens de christelijke leer zou moeten om gaan. Cortebeeckx, woordvoerder van de ‘rerum antiquarum Belgiae’, may you burn in hell !

Torfs is belangrijk want zij verkopen goede en goedkope schoenen en stellen mensen tewerk. Dat was Torfs in mijn gedachtenwereld tot nog toe. Een positief begrip dus.De Vlaamse media deze week wezen me op het bestaan van nog een ander fenomeen genoemd Torfs, een professor kerkelijk recht in Leuven, die op de lijst van Alexander Farnese (de stichter van het CD&V)  is gaan staan. Kerkelijk recht : in  feite de statuten van de privé-club ‘ katholieke kerk’. De  KUL is de enige universiteit ter wereld die een volle faculteit besteedt aan de statuten van een privé-club en daar de Vlaamse belastingsbetaler, die als sinds 1585 zo onnozel is de nazaten van Alexander Farnese te steunen, laat voor opdraaien. Een ‘mediageile onnozelaar’, zo omschreven sommige partijgenoten hem. Een gevleide omschrijving vind ik,  maar daar dienen partijgenoten voor. Torfs zal in het  Decretum van Gratianus  de oplossing van  onze pensioensproblemen wel vinden. En wie het daarmee niet eens is, wacht het Heilig Officie van het CGKR.

     
BRUSSEL 30/04 (BELGA) = De Belgische overheid behoort tot de duurste van de
wereld, maar in ruil krijgen we te weinig levenskwaliteit terug.
Dat concludeert het beurshuis Petercam uit cijfers van de Oeso. In
zijn rangschikking van efficiënte overheden laat België nog net Italië
en Hongarije achter zich, maar het moet zelfs de Grieken laten
voorgaan, zo schrijft De Morgen vrijdag.
   De ranking brengt de verhouding in kaart tussen het geld dat de
overheid opslorpt en de levenskwaliteit zoals ingeschat door de Human
Development Index van de Oeso. Ondanks een overheidsbeslag van 44,3
procent van het bbp is België maar een middenmoter in de rangschikkingen
die de levenskwaliteit meten. Zelfs de overheidsinvesteringen van
de Grieken, die minder dan een derde van hun bbp bedragen, blijken
nog beter te renderen dan die van ons. België scoort goed qua
onderwijs en gezondheidszorg, maar barslecht qua justitie, defensie en
financiën. SVR/

De erfenis van de rode, gele en blauwe systeempartijen!

Johan Vandelanotte heeft een boekje gepubliceerd over Geluk en Welvaart waarin hij nog meer herverdeling, nog meer belastingen en nog meer staatsschulden propageert.  Onder paars lag hij mede aan de basis van budgettaire oplichterij. In Oostende inspireerde hij een beleid waarbij autonome gemeentebedrijven winsten opstrijken maar anderzijds door de belastingsbetaler gefinancierd worden. Hij is professor in staatsrecht maar stak een  kieshervorming van Brussel-Halle-Vilvoorde in elkaar die terecht door het Grondwettelijk Hof werd afgebrand. Hij had dit niet zien aankomen, dixit  hemzelf. Het beleid dat hij in zijn boekje predikt voert ons recht naar een Griekse situatie. Het schept bij het gros van de burgers de verwachting dat de staat voor hun inkomen zal zorgen door een strooptocht bij de ‘rijken’  te organiseren. Als je dat een tijdje doet zijn die ‘rijken’ ofwel gepluimd ofwel vertrokken. Wat doet de overheid dan om de gefrustreerde verwachtingen van de burgers in te lossen. Lenen en nog eens lenen. En zo zal Vlaanderen, Brussel en Wallonië in Griekenland terechtkomen. Hoed u voor deze charlatan en stem zeker niet voor Johan.

Proficiat Open VLD, met dat gevoel stapte verorberde ik mijn broodjeslunch op de aangename receptie van de Vlaamse Onderwijsraad donderdagmiddag. Groot gelijk met het uittrekken van de stekker van de zieltogende ‘lame duck’-regering. Dehaene, de meest toegeeflijke van alle Vlaamse toegeeflijken, had dinsdag met alle partijen, dus ook de Franstaligen, afgesproken dat de onderhandelingen zouden beperkt worden tot een lijst van onderwerpen. Plots kwamen de Franstaligen, opgejut door Maingain, met een nieuwe reeks eisen, zoals de uitbreiding van Brussel, op de proppen. Het werd zelfs voor Dehaene teveel en hij gooide de handdoek in de ring. Open VLD zag ook wel in dat de Franstaligen niet de ‘state of mind’ hadden om de onderhandelingen snel naar een voor de Vlamingen aanvaardbaar einde te brengen en gaven er terecht de brui aan. Maar als je de voorzet geeft moet je ook de bal binnenschieten en dat verwaarloosde Open VLD donderdagnamiddag. Kamervoorzitter Dewael had gerust de forcing kunnen voeren en met de Vlaamse fractievoorzitters de stemming van het Vlaamse splitsingsvoorstel kunnen agenderen. En indien CD&V-fractievoorzitter Servais Verheirstraete zich hiertegen had verzet, wat waarschijnlijk was, dan had Open VLD de Vlaamse Zwarte Piet naar CD&V kunnen toeschuiven. Nu blijft de submissiehouding van CD&V compleet buiten schot en krijgt de Open VLD de schuld van het half werk. Spijtig voor Decroo, Ceysens en Van Quickenborne, maar Dewael heeft hun feestje verknald. Open VLD zou best al zijn vijftig-plussers met brugpensioen sturen.

Juist terug uit het religieus geladen Midden-Oosten in de hoop hier te kunnen ademen in de tolerantie van de liberale democratie en je wordt geconfronteerd met ‘Vlaamse’ sharia-aanhangers die Benno Barnard met fysisch geweld het spreken kunnen beletten. Zijn we in Antwerpen of in Teheran? Nog schokkender dan dit zijn evenwel de commentaren van vele Vlaamse ‘intellectuelen’ hierop. Om man en paard te noemen, we hebben het hier over de Marc Reynebeaus, de Yves Desmets, de Johan Lemans, de Tom Naegels, de Blommaerts, de Catherines, de Kif-Kif-ers en de Minderhedenfora. De teneur in hun commentaren is die van de bagatellisering van het voorval. Die ‘sharia’-heibel moet je vergelijken met het verbaal geroezemoes van groepjes zoals het NSV of afgewezen asielzoekers die ook af en toe sprekers belet hebben hun zegje te doen. Een stomme vergelijking. NSV en Vlaamse extreem-links zijn tipjes waarvan we de ijsberg kennen. De tipjes zijn ongeveer de ijsberg. Het zijn de noodzakelijke randfenomenen in het fauna en flora die we in een democratie laten floreren. Met onze sharia-broeders ligt het wel enigzins anders. Zij kunnen het tipje zijn van een enorme ijsberg met een potentieel dat onze Westerse beschaving, de vruchten van het christendom en de verlichting, de democratie en de mensenrechten van de kaart kan vegen. Er zijn meer dan een miljard moslims in de wereld. Een klein percentage sharia-fanaten onder hen levert een oneindige reserve aan terreurfanaten op. Het meeste extreme en meest militante regime in de moslimwereld, nl. Iran, beschikt binnenkort over een atoombom.  In EU-Europa leven naar schatting tussen de 15 en 20 miljoen moslims. Hoevelen onder hen zijn bereid het pad van het sharia-fanatisme op te gaan? Het aandeel van de moslims in de totale EU-bevolking bedraagt amper 4 % maar in vele grote steden vormen zij een geduchte politieke macht die in samenwerking met links het bestuur zal domineren. Wordt binnen een aantal decennia in Brussel, Antwerpen en Gent de sharia ingevoerd terwijl degenen die zich daaraan willen onttreken een dimmi-statuut verkrijgen? We weten het niet. Maar het ‘precaution’-beginsel, waar de linksen zo verslingerd op zijn als ze het kunnen gebruiken om ondernemingen dood te reguleren, geeft ons hier aan dat we best het risico niet nemen en pal een strakke lijn trekken : Sharia, no passaran ! Wie nog iets over heeft voor vrijheid en democratie geeft zijn volle solidariteit aan Benno Barnard en keert zijn rug naar ons ‘intellectueel’ gespuis, de Quislings van de verduistering.

‘Eerst werd ik van de skilatten gehaald door de domme uitspraken van Boudewijn Bouckaert, dan was er Jurgen Verstrepen die zogezegd een nieuwe partij zou oprichten, en nu dit’

Jean-Marie Dedecker in De Standaard, 29 maart 2010

‘En nu snoert hij (JM Dedecker) elke criticus zelf de mond. We denken dan in de eerste plaats niet aan Chris Dobbelaere- zijn beschuldigingen slaan nergens op- maar aan trouwe vazallen en vrienden van het eerste uur als Boudewijn Bouckaert. Hij werd zonder pardon uit het partijbestuur gezwierd omdat hij eventjes aan de onfeilbaarheid van de voorzitter-stichter durfde te twijfelen… Erg sympathiek komt dat niet over. Een domme ingreep van Dedecker was dat.’

Gazet Van Antwerpen, 29 maart 2010

Was de remedie slechter dan de kwaal? De geschiedenis zal oordelen.