Gezocht : een vooruitziend onderwijsbeleid, ook op financieel vlak !

Vlak voor de kerstvakantie hebben we in het Vlaams Parlement gedebatteerd over de Vlaamse begroting, waaruit het onderwijs een hap van zomaar 40 % uit neemt. Dit debat was een virtueel debat gevoerd op basis van verkeerde cijfers. Iedereen weet immers dat de cijfers van de economische groei, waarop de huidige Vlaamse begroting is gebaseerd schromelijk zijn overschat en dat bij de begrotingscontrole in februari er waarschijnlijk rond de 500 miljoen minder kan uitgegeven worden. Dus zal er moeten geknipt worden in de voorziene uitgaven. Zal onderwijs aan deze knipschaar ontsnappen?  Ik hoop uiteraard dat Vlaanderen op zijn minst evenveel blijft uitgeven aan onderwijs. Het is immers al zoveel gezegd : (kwaliteitsvol) onderwijs zorgt voor de ontwikkeling van onze enige grondstof die we hebben in een competitieve wereld, nl. onze hersenen. In het onderwijs staan er echter een aantal hervormingen op stapel met een serieus kostenplaatje zoals de integratie van de hogeschoolrichtingen in de universiteiten, de capaciteitsuitbreiding van de gebouwen, de omkadering van het basis- en kleuteronderwijs, de overgangsregeling voor de hervorming van het TBS, de hervorming van het secundair onderwijs. Het is een illusie te geloven dat onderwijs in tijden van besparingen nog miljoenen meer zal krijgen bovenop het huidig bedrag (ongeveer 10 miljard €). Onderwijs zal de meerkosten van de geplande hervormingen voor het grootste deel in zijn eigen budget moeten zoeken.

Onze minister geeft op dat vlak geen blijk van een vooruitziende visie. Moest hij zelf een besparingspad op langere termijn kunnen ontwikkelen en kunnen aantonen dat onderwijs in staat is voor het grootste deel zijn eigen hervormingen te financieren, dan zou hij in de onderhandelingen veel sterker staan. Nu riskeert onderwijs plots gepakt te worden met een besparing die dan via de volkomen inefficiënte kaasschaafmethode (overal iets afpietsen) moet doorgevoerd worden.

Zijn er besparingen in het onderwijs te realiseren die de kwaliteit en de toekomst van ons onderwijs niet hypothekeren? LDD denkt van wel en durft dat, in tegenstelling tot andere partijen, ook zeggen!

Zo bleek uit een parlementaire bespreking dat ons secundair onderwijs 343 richtingen telt. De minister zelf beaamde dit en zei dat dit aantal gemakkelijk naar 100 kan. Door een drastische reductie van richtingen kan serieus bespaard worden op de 3 miljard € die we nu uitgeven voor ons secundair onderwijs. Bovendien is ongeveer 1/3 van de leerkrachten meer dan vijftig jaar oud. De besparing kan dus gerealiseerd worden via natuurlijke afvloeiingen.

Ook het kostenplaatje van ons buitengewoon onderwijs moet eens herbekeken worden. Een leerling in het buitengewoon basisonderwijs kost jaarlijks gemiddeld 14 567,62 €. Dat is 10 000 € meer dan een leerling in het gewoon basisonderwijs. Dat is niet teveel mocht dat echt nodig zijn. Maar is dit echt nodig? Zijn leerlingen met een leerstoornis niet beter af door ze te integreren in het gewoon onderwijs (inclusief onderwijs). Dat geeft ook een meerkost inzake ondersteuning in het gewoon onderwijs, maar toch geen 10 000 € per jaar per leerling! Inclusief onderwijs is trouwens een streefdoel van een VN-verdag dat door ons land werd ondertekend.

Tenslotte moet onderwijs ook durven op zoek gaan naar nieuwe inkomsten.  Ons hoger onderwijs is bij de goedkoopste van Europa maar kampt met een docententekort en een niveaudaling.  Mochten we de studiegelden verhogen naar het niveau van de ‘Socialistische Volksrepubliek Wallonië’, waar het ongeveer 800 € bedraagt, dan zou dit Vlaanderen ongeveer 34 miljoen opleveren ook wanneer we aan de toestand van de huidige beursstudenten niets wijzigen. Met dit bedrag zouden we de kwaliteit van ons hoger onderwijs behoorlijk kunnen opkrikken. Maar de minister zit vast in de verderfelijke populistische ‘gratis’-ideologie van Steve Stevaert. Daardoor maakt hij van ons hoger onderwijs zoiets als De Lijn, een Dalende Lijn weliswaar.

 

Comments are closed.